Ήρθε η ώρα να ανοίξετε φτερά...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Ήρθε η ώρα να ανοίξετε φτερά...

Δημοσίευση από Admin Την / Το Τετ Ιουν 11, 2008 11:49 pm

Αύριο η τελευταία μέρα στην τάξη...



Επίδαυρος, 9 Ιουνίου 2008

Έφτασε η ώρα της αναχώρησης. Δε βρίσκω λόγια... Και δε μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί.

Προτιμώ να σκέφτομαι πως τούτη η γωνιά στο διαδίκτυο θα μας κρατήσει για πάντα σε επικοινωνία. Πώς δε θα χωρίσουμε... Προτιμώ αλλά ξέρω πως άλλα λογαριάζουμε εμείς οι άνθρωποι και άλλα η ζωή μας φέρνει.

Και σίγουρα σε λίγες μέρες θα φύγουν για μακριά... πιο μακριά από τους άλλους δυο Μικρά Τερατάκια. Ένα για Αμερική και ένα για Γερμανία. Θα ξαναβρεθούμε; Θα μας κάνει αυτή τη χάρη η ζωή;

Όταν εσείς θα έχετε γίνει μεγάλοι πια κι εγώ μια γριούλα... Θέλω να το πιστεύω. Μα ξέρω πως είναι δύσκολο αυτό. Γι' αυτό τα λόγια βγαίνουν δύσκολα αυτή την ώρα. Τουλάχιστον σε όποια γωνιά της γης και αν βρεθείτε να περνάτε όποτε μπορείτε από δω. Να αφήνετε τα νέα σας. Να μη χαθούμε τελείως...

Τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ θα είναι ανοιχτά και θα σας περιμένουν. Κι αν κάποιο πρόβλημα αναγκάσει το φόρουμ να κλείσει, κάποιος από όλους ας αναλάβει ένα άλλο φόρουμ, ένα άλλο blog με το ίδιο όνομα να ανοίξει...




ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ

Μηπώς πρέπει να φύγουμε χωρίς ελπίδα πια
πως θα ξανανταμώσουμε και πάλι με χαρά
Όχι δεν χωριζόμαστε για πάντοτε παιδιά
μα θα ξαναβλεπόμαστε αδέλφια μου συχνα


Και τώρα ας ενώσουμε τα χέρια όλοι μαζί
και αλυσίδα ας πλέξουμε αγάπης δυνατή

Και ο θεός που αδιάκοπα μας βλέπει από ψηλά
θα μας ενώσει κάποτε όλους μαζί ξανά

Παλιό και νέο παρελθόν που ζήσαμε μαζί
ας είναι για παράδειγμα στη νέα μας ζωή.




Στο δέντρο που φυτρώνει έξω από τη φυλακή του Κολοκοτρώνη...

Και με την ευχή της δασκάλας σας και το λόγο του ποιητή:

Λέω: να γίνετε αληθινά σαν δέντρα ωραία μου Μικρά Τερατάκια...

Και να θυμάστε: Στον κόσμο αυτό όποιος αγωνίζεται για το καλό και το δίκιο δεν έχει να καρτερεί τιμές και δόξες από τους ανθρώπους. Μόνο την καρδιά του να ρωτά αν έκανε το χρέος του. Έτσι κι εσείς να γίνετε, άνθρωποι αληθινοί. Σαν τα δέντρα. Να υψώνετε τις κορφάδες στο φως και στον ήλιο και να ρουφάτε με τις ρίζες την αλήθεια... Να απλώνετε κλαδιά και ομορφιά στον κόσμο. Γιατί αυτό είναι το χρέος μας στη ζωή και στους ανθρώπους. Να χαρίζουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και να μην περιμένουμε τίποτε πίσω. Και όπως έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης:

Ένας βώλος λάσπη είναι η ανθρωπότητα, τέτοιος βώλος λάσπη είναι ο καθένας μας.

Ποιο είναι το χρέος μας;

Να μαχόμαστε ν΄ ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας.

Αυτό το μικρό βωλαράκι από λάσπη πότιζα και σκάλιζα τρία χρόνια μαζί σας... Και το καμάρωνα που πέταγε μπουμπούκια και ψήλωνε και φούντωνε... Είναι πικρή η ώρα που χωρίζουμε μα γλυκιά η ελπίδα πως μια μέρα θα δω τον καθένα σας δέντρο ολάκερο κατάφορτο άνθια και καρπούς...

Στο καλό Μικρά μου Τερατάκια... Στο καλό. Τραβήξτε για το φως και τη ζωή. Με ορθάνοιχτα πανιά και πρίμους τους ανέμους.

Τον άγριο Ποσειδώνα και τον Κύκλωπα μην τους φοβάστε. Δε θα 'ρθουνε στη στράτα σας ποτέ αν δεν τους κουβαλάει η ψυχή σας. Το είπαν κι αυτό οι ποιητές. Και είχαν δίκιο... Πάντα στο νου σας να είναι η Ιθάκη. Το φτάσιμο εκεί. Μην ξεχαστείτε στους κήπους των Λωτοφάγων. Μην παρασυρθείτε από το πλανερό τραγούδι των Σειρήνων. Στην Ιθάκη και μόνο ο νους... Το φτάσιμο εκεί...

Όσα κύματα και φουρτούνες και αντιξοότητες και αν φέρει η ζωή. Και θα φέρει. Έτσι κι αλλιώς στα δύσκολα είναι η ομορφιά. Πάλι με λόγια ποιητών θα σας το πω:

"Εύκολη λεία δεν τη ζυγώνω
το δυσκολόπαρτο μ' ευφραίνει μόνο."


Κι εσείς είστε από καλή μαγιά φτιαγμένα. Τερατάκια από κούνια... Δείξατε νωρίς πως ξέρετε να παλεύετε και να νικάτε.

Πριν τρία χρόνια, στη Σινώπης... και έπειτα στην αίθουσα με το μουχλιασμένο ταβάνι. Αφήσατε στη μικρή σας εφημεριδούλα, ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ, το παράπονο και την αγανάκτηση.



Ήταν τότε που η δική σας φωνή έφερε στο σχολειό μας τον ίδιο το Δήμαρχο της πόλης να σας γνωρίσει και να σας δώσει την υπόσχεση πως θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να λυθούν τα προβλήματα.

Και λίγο αργότερα, μέσα σε εκείνη τη μουχλιασμένη αίθουσα, αφήσατε το φως σας να καταπλήξει τους πάντες... Κερδίσατε για πρώτη φορά στα χρονικά του σχολείου μας πρώτο πανελλαδικό βραβείο:


Κάντε κλικ στην αφίσα για μεγαλύτερη προβολή...


Βραβείο ζωγραφικής. Και έφτασε η αφίσα με το έργο σας σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε πολλές μακρινές γωνιές του κόσμου, διαλαλώντας το σύνθημα:
ΑΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΡΟΝΤΊΖΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΙΖΕΙΣ!


Σύνθημα που θέλω να πιστεύω ότι ποτέ δε θα ξεχάσετε. Και θα συνεχίσετε να φροντίζετε και τη θάλασσα και τη γη ολάκερη, το ένα και μοναδικό μας σπίτι. Γιατί εσείς εδώ και καιρό έχετε κάνει σύνθημα το
ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!



Με νοιάζει για το περιβάλλον, με νοιάζει για το συνάνθρωπο… με νοιάζει να κάνω το χρέος μου.

Αυτή τη στάση σας τίμησε πριν ένα χρόνο και η HELMEPA, καλώντας σας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών να εκπροσωπήσετε όλα τα παιδιά της Ελλάδας ενώπιον υπουργών, πρέσβεων και άλλων επισήμων. Ήταν μια ακόμη εξαιρετική στιγμή που χαρίσατε στο σχολειό μας. Μια ακόμη λαμπερή σελίδα στην ιστορία του.




Εσείς, τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ όπως θέλετε να σας λένε… Και που μόνο Τερατάκια δεν είστε. Το δείξατε και το αποδείξατε αυτό σε όλους, πόσα πολλά μπορείτε να κάνετε, και τέτοια που άλλα παιδιά του σχολείου μας δεν είχαν ξανακάνει.

Το τελευταίο κατόρθωμα, η καινοτομία της φετινής χρονιάς, στάθηκε η δημιουργία ιστοχώρου:





Ήδη το blog της τάξης μας ξεπέρασε τις 5.000 επισκέψεις. Και το φόρουμ τις 2000. Και πολλά συγχαρητήρια λάβαμε, ανάμεσα σε αυτά και από το σχολικό μας σύμβουλο για την πρωτότυπη ιδέα. Έχουν και άλλα σχολεία δημιουργήσει χώρους στο διαδίκτυο. Χώρους όμως που επιμελούνται συνήθως οι δάσκαλοι. Η διαφορά η δική μας ήταν πως τα ίδια τα παιδιά ανέλαβαν να ανεβάζουν υλικό, κείμενα, φωτογραφίες, μουσική ακόμη και βίντεο. Κι εδώ οφείλω να ευχαριστήσω όλους όσους βοήθησαν στη λειτουργία αυτών των χώρων. Το Fede και τον Dragon που ανέλαβαν ακόμη και χρέη διαχειριστή με μεγάλη επιτυχία. Το Ξωτικούλι και τη Ρούκι με τη σχεδόν καθημερινή τους παρουσία. Και αξίζει να τονίσω ότι και οι τέσσερις σήμερα έχουν δημιουργήσει και τους δικούς τους ιστοχώρους στο διαδίκτυο. Ο Γιώργος Ν., ο Κώστας Λ., η Μαρία η Α. και η Μαρία η Μ..

Ιδιαίτερα πρέπει να ευχαριστήσω το Βασίλη Π., το φωτογράφο μας. Είναι εκείνος που δίδαξε στη δασκάλα τις νέες εξελίξεις στον τομέα της φωτογραφίας και του βίντεο και χάρη στο δικό του υλικό ανεβάσαμε δεκάδες φωτογραφίες από τη ζωή της τάξης αλλά και του σχολείου μας. Ακόμη και βίντεο. Λίγα σχολεία μπορούν να επιδείξουν ανάλογο έργο. Κι αυτό είναι ένα ακόμη κατόρθωμα που θα θυμόμαστε όλοι από σας, τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ.

Ελπίζουμε να μας θυμάστε κι εσείς… Ο καθένας ας διαλέξει τι θα θυμάται περισσότερο… Εμείς πάντως οι δάσκαλοί σας θα θυμόμαστε όλους σας και θα σας περιμένουμε όχι μόνο στο διαδίκτυο αλλά και στην πάντα ανοικτή αγκαλιά του σχολείου μας.

Και τώρα ο λόγος σε σας… Για να μας δείξετε για μια ακόμη φορά πόσα μπορείτε να ετοιμάσετε μέσα στον ελάχιστο χρόνο που είχαμε για τούτη την εκδήλωση.

Πριν κλείσω όμως την ομιλία μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τόσο το σύλλογο γονέων όσο και τους γονείς των παιδιών της τάξης για όλη την προσφορά και την υποστήριξη στο έργο μας. Τίποτε δε θα κατάφερνε το σχολείο μόνο του, αν οι γονείς δεν ήταν συμπαραστάτες μας.

Θέλω να πιστεύω πως με τις αυριανές επιτυχίες των παιδιών σας, και παιδιών μας, θα ανταμειφθούν οι κόποι σας και θα δικαιωθούν όλα όσα κάνατε.

Καλή τους πρόοδο. Και όλα καλά στη ζωή τους… Και κυρίως να γίνουν καλοί άνθρωποι.

Άνθρωποι αληθινοί σαν τα δέντρα…

τα ωραία μας ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ…





avatar
Admin
Admin

Αριθμός μηνυμάτων : 656
Registration date : 31/10/2007

http://mikrateratakia.forumotion.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης